دفتر شعر حوزه، گزیده ای از سروده های شاعران برگزیده حوزوی و عالمان شاعر اشعار این دفتر به انتخاب تحریه سایت شعر حوزه انتخاب می شود
دیری است زاشیانه جدا ماندهای «امین»غربت بس است رو سوی آن کوی و بام کندانم که مستمند و تهیدست و بیکسیاز بارگاه فیض رضا(ع) توشه وام کن
چهل روز است خوابیده در آغوش زمین، جانمسرود غم برای دخترم آهسته می خوانمچهل روز است در هجر رخش آتش به جان دارمفغان دارم فغان دارم فغان دارم فغان دارم
خیابانها شبستانند و ما عابدترین مردمخدا دین خودش را زنده کرده با همین مردمخدا مبعوث کرده جمعی از پیغمبرانش راچه اعجاز خروشانیست در فریاد این مردم
میان شعلۀ نامردمی ایمان نخواهد سوختبگو ای بیوطنها پرچم ایران نخواهد سوختو ما جان بر کفانِ تحت امر مقتدا هستیم پس از سیدعلی سرباز سیدمجتبی هستیم
«وَاجتَباکُم بِقُدرَتِه» یعنی مجتبی قدرت از خدا دارداوست فرماندهی که مثل علیاز قوی پنجگان قوا دارد
در خشابش استقامت بودجامهی رزمش شهامت بودوقت جنگیدن یقین دارمموجها همسنگرش بودندآسمان آغوش وا کرد وناگهان او را صدا کرد وپر کشید از خاک آنکس کهابرها بال و پرش بودند
به جرئت علوی شان، به خاتم یمنی شان شکسته اند به غیرت، طلسم اهرمنی را کجا ز جنگ هراسد؟ کجا ز مرگ بترسد؟ کسی که داشته باور "فمن یمت یرنی" را
گو باد صبا را که به میناب گذر کن!بر تربت آن دخترکان دُرِّ تَر افشاننوروز! تو همواره غزلخوانِ امیدیبشتاب و بر این مزرعه بذرِ ظفر افشان
در چلهی کمان خودش فاتح و عمادپیکانِ آتشین و فروزان گذاشتهآتش گشوده است به سوی حرامیانپای دفاع از وطنش جان گذاشته
ایران یعنیدیار علینیام شمشیر ذوالقار علیقرار یاران بی قرار علیبه اینجا بر می گردددوباره علی
هرچند که رفتن تو غم داشت، عزیز!در سینۀ تو عشق، حرم داشت عزیزحیف از تو نبود، مثل ما میمردی؟نام تو فقط «شهید» کم داشت عزیز
تو رُستمِ تهمتنی، بزن که خوب می زنیتو شیرِ پیل افکنی، بزن که خوب می زنی به فرق کاخ و تختشان، به زندگی نحسشانبه قلب دشمن دنی، بزن که خوب می زنی
سودی ندارد این تقلا، لشکر نامرد!کودککشی فرعونیان را غرق خواهد کردما پای کار حیدر و فرزند زهراییمپشت سر مولایمان تا قدس میآییم
هلا زقدرت و شوکت به خویش می بالیمدوباره بینی تان را به خاک می مالیمبگو که همچو علی تیغ خشم ما دودم استهمیشه شیعه مولا مدافع حرم است
ای کاش بیایی و در این وسعت تاریک ای سال نو آیینه در آیینه بکاریدر راه سواریست... خوشا آینهٔ مابرخیزد اگر از دل این جاده غباری...
طاقت دمسردی دوران ندارم همچو گل در بهار افکنده رخت و در خزان برخاستم آزمودم عیش راحت را به کنج دام تو از سر جولانگه کون و مکان برخاستم
سوی تو ای خلاصهٔ گلزار زندگی مرغ نگه در آرزوی پر کشیدن است بگرفته آب و رنگ ز فیض حضور تو هر گل در این چمن که سزاوار دیدن است
خطّ نگه نویسد حال درون ما را در چشم خود نهانیم، ما را تو میشناسی لببسته چون حکیمان، سرخوش چو کودکانیمهم پیر و هم جوانیم، ما را تو میشناسی
نمیکنم دل ازین عرصهٔ شقایقفام کنار لالهرخان آشیانه میسازمدر آستان به خون خفتگان وادی عشق برون ز عالم اسباب خانه میسازم
سرخوش ز سبوی غم پنهانی خویشم چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم
حمد خدا که داده مرا مهر مرتضی شکر خدا كه خاک مرا کرده از ولا روح و تنم به آب محبت عجین نمود زین رو رخم منور و جان گشته باصفا
غروب ضاحیه، گلدستهها، فریاد حزنآلودچه آشوبیست اینجا لحظۀ سرخ اذان بی توابومهدی، هنیّه، حاج قاسم، مغنیه، چمراننمیشد جمع آنها جمع سید! بیگمان بی تو
کجا برم - که مثل تو - اینقدر منو تحویل بگیرناونا که خوب - شناختنت - از پیش تو جایی نمیرنبه حق الحسین / بحق الحسن / الهی العفوبه داغ دل / شه بی کفن / الهی العفو
خوش اومدی امیدم خوش اومدی خرابهلبای تو پر از خون چشای من پر آبهخوش اومدی باباکنج ویرونسرای من
یارب مرا ز وسوسۀ نفس دور کن ظلمتسرای جان مرا غرق نور کن پیمانهٔ وجود مرا کز هوا پر است یارب تهی ز بادۀ کبر و غرور کن
حاجتی نیست که آزار دهد کس ما رااینکه زندانی خاکیم همین بس ما راچشم پوشیدم از این باغ خزاندیده چنان که نه با گل سر و کار است و نه با خس ما را
دست کوتاه شهیدان تو در محشر هم بیم آن است که بر دامن قاتل نرسد هوس سوختن آنقدر بود شمع مرا که بسوزد به ره از شوق و به محفل نرسد
خوش آن گروه که در بزم روزگار چو شمع گداختند و دل دیگران نیازردند!سبکروان ره عشق، دور غفلت را گذشت عمر شمردند و عمر نشمردند
زندگی بیغم نمیخواهم غمی باید مرا تاب تنهایی ندارم همدمی باید مرا کس نمیخواند مرا در مجلس عيش و سرور چون مصیبتنامه، بزم ماتمی باید مرا
افتاده دلم در هوس سوختن امشب ای شمع بده نوبت خود را به من امشب از درد و غم و بیم و پریشانی و تشویش در خلوت خود، ساختهام انجمن امشب
تا که ره بر درگه آل پیمبر یافتم هرچه گم کردم بههر درگاه از این در یافتم آنچه اسکندر ز فیض چشمۀ حیوان نیافت من ز خاک آستان آل حیدر یافتم
ما الفت از این خاک سرانجام گسستیم بار سفر خویش از این غمکده بستیم جز بانگ رحیل از در و بامش نشنیدیم زان گام نخستین که در این خانه نشستیم
گر بپرسد ز تو آن کیست که مدحش همهجا این همه ولوله و هلهله و غوغا کردپاسخش گوی که دُخت علی آن شیر خداست آنكه رادی و شهامت به صف هیجا کرد
عاشق حق گشتن البتّه نه کاری هست سهل عشق حق آن را سزد کاو سر به روی دار داشت قفل این معنی بهدست آن کسی مفتوح شد کاو چو زینب بهر خود فرمانده و سالار داشت
خلیج فارس گره کرده موجهایش رارسانده است به گوش جهان صدایش رااقامه بسته وطن مثل سروهای رشیدشنیده هیبت تکبیر مقتدایش را
شعر علی مقدم درباره حضور دشمن شکن مردم در 47 سالگی پیروزی انقلاب و لبیک به دعوت مقام معظم رهبری برای مایوس کردن دشمنانچشم وا کن، اندکی از این فراوان را ببیناین حضور و اقتدار اهل ایران را ببین رهبر ما تا که لب تر کرد، آوردیم جانمحشری بر پا شد از مردم، فراخوان را ببین
هر لحظه اسیر چشم زیبای کسیمجنون کسی بودم و لیلای کسیدر آمد و رفت جلوهها یادم رفتمن آمده بودم به تماشای کسی...
چقدر عاشق هم بودیمو عشق، هر دوی ما را جسورتر میخواست و عشق هر دوی ما را -برای جمعهی آخر- صبورتر میخواست...
در چهچه بلبل، در خامشی گلواگویهی رازی است؛ از باد شنیدمواگویهی رازی است؛ نازی و نیازی استگفتند و نخواندم؛ دیدند و ندیدم
از غصههای ساده خبر داری؟از حال این پیاده خبر داری؟از دردِ خیره ماندنِ بیپایانبر دوردست جاده خبر داری؟
به من گفت: بارانچکیدم میان صدایشبه من گفت: گلدانپر از گل شدم در هوایش
تأسیس کربلا، نه فقط بهر ماتم است دانشسرای مکتب اولاد آدم است از خیمهگاه سوخته تا ساحل فرات تعلیمگاه رهبر خلق دو عالم است
ای هموطنان هموطنان هموطنان کو؟ ای اهل دلان اهل دلان اهل دلان کو؟ از بس که فزون گشت به ما درد نهانی در سینه نفس تنگ شده همنفسان کو؟
بهانه چند نماییم بیسوادی خلق؟ تمام مفسده در باسواد مینگرمبیا بیا همه اعضای یک بدن باشیم امور جمله به وفق مراد مینگرم
بر نسل جوان شرم است، چون شیخ تظاهرها اصلاح وطن خواهی، اصلاح بطون باید «بلخی» چه عجب پندی زاخبار دول خواندیم هر کاخ ستم آخر ویران و نگون باید
عجب است زان توکل که تو بار خلق باشی به قفای سعی و کوشش بود اتکال برخیز به طریق رادمردان قدمی بنه به مردی که جمال و مال و شهرت نبُود کمال برخیز
میرسد از هر طرف بانگ و خروش وطن کاش حقیقت بُود این همه جوش وطن بسکه بیاراستیم چهره به سامان غیر از در و دیوار دل رفت نقوش وطن
باد صبا به دوست بری گر پیام ما گوی از چه روی بردهای از یاد نام ما افکندهای اگر چه مرا از نظر ولی دادی به دست عشق تو اول زمام ما
به عکس عمر من ای عکس برقرار تو باش من از جهان گذرم لیک پایدار تو باش چو پیر میشوم ای عکس در سرای فریب ز نوجوانیام ای عکس یادگار تو باش