تو رُستم‌ِ تهمتنی، بزن که خوب می زنیتو شیرِ پیل افکنی، بزن که خوب می زنی به فرق کاخ و تختشان، به زندگی نحسشانبه قلب دشمن دنی، بزن که خوب می زنی
دانش آن است که راهی به حقیقت ببری ورنه خواهی چه کنی حکمت و دانایی را؟
چشم اگر با دوست داری، گوش با دشمن مکن تیربارانِ قضا را، جز رضا جوشن مکن
خصم اگر بر دست و تیغ خویش دارد اعتماد اعتماد تیغ بر دست دعا داریم ما
رحم، بی رحمی است چون با خصم باشد کارزار در جهاد دشمن سرکش، مدارا آتش است
ایران یعنیدیار علینیام شمشیر ذوالقار علیقرار یاران بی قرار علیبه اینجا بر می گردددوباره علی
دست کوتاه شهیدان تو در محشر هم بیم آن است که بر دامن قاتل نرسد هوس سوختن آنقدر بود شمع مرا که بسوزد به ره از شوق و به محفل نرسد
تا که ره بر درگه آل پیمبر یافتم هرچه گم کردم به‌هر درگاه از این در یافتم آنچه اسکندر ز فیض چشمۀ حیوان نیافت من ز خاک آستان آل حیدر یافتم
ای چرخ ستمگر جفاکاروی سفله‌نواز دانشآزارای افعی سرسپید پیچانوی عقرب دم‌سیاه جرّار
آن‌که داده‌ست بدو آن همه زیبایی راکاش می‌داد به من لطف شکیبایی رامونسم، یاد تو پیوسته چو در تنهاییستدوست دارم همه دم خلوت و تنهایی را
اذن اذانم بفرما، ای هست و هستی فدایتتا از ادب پر گشاید، روح‌الامین زیر پایتتکبیر گو تا بسوزد، هر جلوه جز روی جانانبیگانه را ره نباشد، در حضرت آشنایت
بدون هُرم تابستان جهان می‌مُرد بیتردیدجهان یک روز می‌فهمد چه‌ها کرده‌ست تابستانمنم آن مرد پاییزی کنار همسری خونگرمکه روزی مادرش او را صدا کرده است تابستان
حکایت داغ لاله‌رویان، چه کرده با جاشوان عاشق؟که ساحل نیلگون بندر، عروس مشکین‌لباس دارد کجاست چاووش این حماسه، که نوحه‌ای آتشین بخواندکه باغ‌ها از تبر پریشان، که شاخه‌ها زخم داس دارد
دیری است زاشیانه جدا مانده‌ای «امین»غربت بس است رو سوی آن کوی و بام کندانم که مستمند و تهی‌دست و بیکسیاز بارگاه فیض رضا(ع) توشه وام کن
امیرمهدی حکیمی
یوسف رحیمی
علی گلی حسین آبادی
جامعه ایمانی مشعر
سیدمهدی موسوی
سید مهدی موسوی
محمدعلی مجاهدی