حمد خدا که داده مرا مهر مرتضی
شکر خدا كه خاک مرا کرده از ولا
روح و تنم به آب محبت عجین نمود
زین رو رخم منور و جان گشته باصفا
فرمانروای شهر دلم مهر اهل بیت
گویا زبان هماره به گفتار لافتی
حیدر که مام دهر نزاید دگر چنو
مثلش ندیده دیده مگر ذات مصطفی
در قدرت و سماحت و در علم و در کرم
اندر خلوص بندگی و حلم و در وفا
مثلش نبود و نیست به عالم مگر نبی
ای جان فدای او که بود ختم اولیا