شعر ملی میهنی
سید احمد پیشاوری (ادیب پیشاوری)

تو را خاک ایران همی مادر است

منم پور ایران و بر مام خویش 
مرا غیرت آید ز اندازه بیش

به بیگانه نفروشم این مام را
کجا زشت و ننگین کنم نام را

حسین مؤدب

من ایرانی‌ام افتخارم همین که هستم گدای علی شاه دین/ رجز

که من از ازل مست حیدر شدم
فدای علی و پیمبر شدم

بگویم همه دم به صوت جلی
علی یاعلی یاعلی یاعلی

فاطمه معصومه شریف

ما همزبانیم ! ما هم صداییم!

انا فتحنا! پیروز ماییم!
کابوس شیطان! خشم خداییم 

الله اکبر ! الله اکبر
ما همزبانیم ! ما هم صداییم!

عاطفه جوشقانیان

باید برای خاک خود آرش بپرورم

من نوبر بلندترین شاخه ام، ببین
کی می‌رسد به چیدن من دست این و آن؟

با کاج‌های توی خیابان غریبه ام
با غنچه های باغچه ی خانه، مهربان

محمدعلی علمی

از شرق و غرب و راست و چپ زخم خورده‌ایم

سال جدید زیر همین گنبد کبود
آغاز شد حکایتمان با یکی نبود

ارابه‌های قاتل و آزادراه مرگ
تدبیرهای دفن شده در مسیر رود