مصطفی قائمی نیشابوری (۱۲۶۸ – ۱۳۶۴)

شيخ مصطفی قائمی نیشابوری، فرزند میرزا هاشم، رئيس‌العلمای نیشابوری، در سال ۱۲۶۸ ش در نیشابور دیده به جهان گشود. تحصیلات مقدماتی را در نیشابور فراگرفت. سپس به مشهد رفت و در مدرسه میرزا جعفر سکونت گزید. ادبیات را در محضر میرزا عبدالجواد ادیب نیشابوری فرا گرفت و از محضر علمای دیگر مشهد نیز بهره برد. سپس به تهران رفت و فلسفه را در مدرسه سپهسالار نزد میرزا مهدی آشتیانی آموخت. به خدمت حاج آقا محمد فیاض همدانی - که مردی وارسته و استاد دانشکده معقول و منقول بود – رسید. از جوانی نیز ذوق عرفانی داشت و به ریاضت‌های معمول در این راه می‌پرداخت. سپس به نیشابور بازگشت و در آنجا از رؤسای محاضر رسمی و افاضل و رجال شعر و ادب بود. شیخ اهل منبر بود و به تبلیغ دین همت می‌گماشت. او مثنوی‌های عرفانی به نام‌های «اسرار‌الحسین»، «هداية‌المتقين»، «سوز و گداز، «پژوهش نامه» و «جغد و بلبل» را سروده است. سرانجام در سال ۱۳۶۴ ش دار فانی را وداع گفت و در صحن آزادی حرم مطهر رضوی به خاک سپرده شد.¹

^{1. سبحه صددانه، محمدمهدی حکیمی، ص 301}

^{اشعار مصطفی قائمی نیشابوری در سایت شعر حوزه}