عبدالحسین فنودی

شیخ عبدالحسین فنودی در سال 1248 ش در قریه ی فنود از توابع بیرجند دیده به جهان گشود. پدرش شیخ عبدالله فنودی از عالمان آن سامان بود. عبدالحسین هنوز آموختن مقدمات عربی و زبان فارسی را نزد پدر به پایان نرسانده بود که او را از دست داد. پس از جندی بای ادامه ی فراگیری علوم اسلامی به مشهد کوچید و از محضر استادان حوزه علمیه مشهد بهره جست. 
استعداد و ذوق سرشار، او را سرآمد شاگردان کرد و بر دیگران پیشی گرفت. سال ها در مشهد اقامت گزید و تولیت مدرسه ی باقریه بر عهده ی او بود.
فنودی پس از تحصیل به  زادگاهش برگشت و مورد استقبال مردم و به ویژه بزرگان قرار گرفت. در بیرجند به وعظ و خطابه پرداخت و در نشر معارف و تربیت مردم همت گماشت...
از شیخ عبدالحسین فنودی دیوان شعری بر جای مانده است. دیوان او بالغ بر 1400 بیت است. اشعار او گاه یادآور اشعار ناصر خسرو بر فراز دره ی یمگان است. اشعاری که از فنودی به جای مانده نشانه ی ذوق لطیف و تمایلات عرفانی آن روحانی عارف است. از اشعار معروف او قصیده ی شهرآشوب است که درباره اوضاع شهر بیرجند و مشاغل آن سروده است.
وفات شیخ در ماه صفر 1290 ش اتفاق افتاد و مردم بیرجند جنازه اش را با نجلیل فراوان تشییع کردند و به خاک سپردند.¹

^{1. سبحه ی صددانه، امیرمهدی حکیمی، ص 153 (با تلخیص)}

^{اشعار عبدالحسین فنودی در سایت شعر حوزه}