آیتالله سیدحسن تهامی در سال ۱۲۷۶ ش در سیّدانِ بیرجند در خانوادهای اهل تقوا و فضیلت، دیده به جهان گشود. به سبب هوش و استعداد خارقالعاده،، در ششسالگی قرآن را درست و فصیح فرا گرفت. در یازدهسالگی وارد حوزهٔ علمیهٔ معصوميهٔ بیرجند شد. پس از سپری کردن آموزش مقدمات علوم دینی در بیرجند، عازم مشهد شد و از محضر استادان آن شهر بهره برد. سپس به اصفهان رفت و از آنجا عازم نجف شد و به عالیترین مراتب اجتهاد نائل آمد. او تصدیق اجتهاد را از حضرات آیات میرزای نائینی و سید ابوالحسن اصفهانی دریافت کرد.
آنگاه به تقاضای مردم، برای ترویج دین مبین و خدمت به خلق، به زادگاه خویش بازگشت. او بازسازی مدرسهٔ معصومیه و تقویت حوزهٔ علمیه را در برنامههای خویش قرار داد و طلابی فاضل و سخنور و دانشمندانی برجسته تربیت کرد و تحویل اجتماع داد. آیتالله تهامی کتابخانهای تأسیس کرد. همچنین سه مسجد پایهگذاری کرد که عبارتاند از: «مسجد خیرآباد نو»، «مسجد رضوی» و «مسجد خضرعلی». از او آثار و تألیفاتی در
عقاید، اخلاقی، تفسیر، فلسفه، فقه، اصول و رجال موجود است. همچنین دورهٔ تقریرات فقه و اصول آیتالله نائینی، کتابی در رد نصرانیت و اشعاری از او بر جای مانده است. این فقیه و عالم بزرگ سرانجام در شب ۱۴ صفر سال ۱۳۸۵ ق برابر با ۱۳۴۴ ش به سرای باقی شتافت. بنابر وصیتش او را در مسجد صاحبالزمانی خیرآباد نو به خاک سپردند.1
1. سبحة صددانه، محمدمهدی حکیمی، ص 351
اشعار سدیحسن تهامی در سایت شعر حوزه