شيخ عبدالله واعظ يزدی در محلهٔ مهرجرد شهرستان میبد در خانوادهای مستضعف دیده به جهان گشود. آموزشهای مقدماتی خود را در یزد طی کرد. در عنفوان جوانی به مشهد مقدس کوچید و به کسب علم و دانش در حوزهٔ علمیهٔ مشهد پرداخت. او سعادت درک محضر بسیاری از عالمان، بهویژه عالم بزرگ حضرت آیتالله میرزا مهدی اصفهانی (ره) را داشته است. او با علوم کلام، تفسیر و عرفان آشنایی داشت و آثار و تألیفاتی نیز دارد. رسالهای در منطق (به فارسی، مخطوط)، رسالهای در مطالب متفرقه و اشعار (مخطوط) و رسالهای در رد فلاسفه و صوفیه نوشته که تا کنون ۳ جلد آن بهنام معارفالقرآن ( حجةالبالغه) به چاپ رسیده است. این کتاب با دو مقدمهٔ حضرات آيات حاج شیخ مجتبی قزوینی و حاج شیخ محمدکاظم دامغانی مزین شده است. شیخ عبدالله یزدی در شعر «شهودی» تخلص میکرد. او از گویندگان و واعظان نامی خراسان بود و به «قدوةالخطبا و المحدثین» شهرت داشت. او سرانجام در ۲۲ بهمن سال ۱۳۷۰ ش چشم از جهان فرو بست و به دیدار حضرت دوست شتافت و در صحن نو بارگاه حضرت رضا (علیهالسلام) آرام گرفت.1
1.سبحه صددانه، محمدمهدی حکیمی، ص۳۸۱
اشعار عبدالله واعظ یزدی در سایت شعر حوزه