آیتالله سید علینقی امین، فرزند میر سیدحسن امینالشریعه، در سال ۱۲۹۷ ش در سبزوار دیده به جهان گشود. پس از آموزشهای ابتدایی و اندکی فراگیری زبان فرانسه، در مدرسه فصیحیهٔ سبزوار، به فراگرفتن ادبیات، منطق، فقه و اصول مشغول شد. سپس از محضر آیتالله حاج میرزا حسن سیادتی و حجج اسلام میرزا مهدی فقاهتی، حاج میرزا حسین پیشنمازی و میرزا آقا فاضل هاشمی بهره برد. آیتالله امین از علامه شیخ آقا بزرگ تهرانی صاحب کتاب عظيمالذريعه و علامه حایری مازندرانی صاحب حکمت بوعلی و آیات عظام سید محسن حکیم، شاهرودی، ابوالقاسم خوبی، سید عبدالهادی شیرازی، میرزا حسین فقیه سبزواری، میرزا حسن سیادتی، سید عبدالاعلی سبزواری و دیگران اجازه اجتهاد حدیث و امور حسبیه داشت.
امین از شخصیتهای برجستهٔ علمی و ادبی ایران بهشمار میرفت و به سبب جامعیت در علوم معقول و منقول، میان خواص به حکیمالفقها معروف بود. آثار او بالغ بر سی جلد كتاب، يكصد مقاله و نزدیک هزار ساعت نوار سخنرانی است. از تألیفات او:
منطق عارفان، شرح دعای کمیل، پرتو حقیقت، خداشناسی و اعتقادات اسلامی، اسرار نماز و ادعیهٔ قرآن و مناقب ابن عربی مکرر به چاپ رسیدهاند. آیتالله امین مدت ۳۵ سال در مقام امام جماعت مسجد جامع تهرانپارس و مدرس مدرسهٔ سپهسالار قدیم از محبوبترین و موفقترین روحانیون تهران بود.
آیتالله امین در شعر «ابن امین» تخلص میکرد. مهمترین اثر منظوم او، مثنوی بلند منطق عارفان از شاهکارهای ادب فارسی است که در کتاب بازتاب اسطورهٔ بودا در ایران و اسلام (به قلم پروفسور سید حسن امین) معرفی شده است. او بر اثر سکته مغزی و بعد از یک دوره بیماری در ۲۷ اردیبهشت سال ۱۳۷۹ ش در تهران در گذشت و در صحن حرم حضرت عبدالعظیم به خاک سپرده شد. 1
1. سبحه صددانه، حمدمهدی حکیمی، صص 455 و 466
اشعار سید علی نقی امین در سایت شعر حوزه