میرزا مصطفی سجادی سرابی، در شهر مشهد و در خانوادهای روحانی، دیده به جهان گشود. فرزند آیتالله سید مرتضی سرابی خراسانی بود که از شاگردان مرحوم آخوند ملا محمدکاظم خراسانی، صاحب کفایةالاصول، بوده است. ادبیات را در محضر ادیب نیشابوری و آقابزرگ شهیدی فراگرفت. برای ادامۀ درس به نجف رفت و از محضر استادان بزرگ آن سامان بهره برد. سپس به مشهد بازگشت و چندی به کار قضا مشغول شد. پس از آن به وعظ و تبلیغ روی آورد و در رادیو، برنامۀ مذهبی اجرا میکرد. اشعاری نیز در اخلاق و بیشتر در مدایح ائمۀ اطهار سروده است. دیوان مختصری از او، در سال ۱۳۳۲ با مقدمۀ مرحوم آیتالله جمارانی و دو تن از استادان آن زمان، چاپ شده است. او از عالمان، مبلغان و شاعران عصر خود بود و سرانجام در تابستان سال ١٣۵٠ در تهران چشم از جهان فروپست. جمازهاش به مشهد انتقال یافت و به خاک سرده شد.1
1. سبحه صددانه، محمدمهدی حکیمی، ص 447
اشعار میرزامصطفی سجادی سرابی در سایت شعر حوزه