میرزا محمدکاظم صبوری در سال 1222 ش در مشهد و در خانواده ای کاسب و فاضل دیده به جهان گشود. او فرزند محمدباقر، رئیس حریرربافان مشهد و پدر استاد بزرگ سخن، ملک الشعرای بهار، بود. در دورانی جوانی به حصیل و تکمیل زبان فارسی و عربی، فقه، فلسفه و منطق نزداستادان زمان خویش پرداخت و علوم ادبی و عربی و فقه و فلسفه را فراگرفت.
چون در زمینه ی شعر استعداد درخشانی داشت، از اوان جوانی شاعری و شعرگفتن را آغاز کرد. از آنجا که نسبش به احمد صبوری کاشانی می رسید، «صبوری» تخلص کرد و به سخن سرایی پرداخت و از بزرگان عصر خود شد.
او به تشویق فتح الله خان شیبانی، صاحب کتاب های گنج هنر و درج درر به تکمیل فنون شعری پرداخت. صبوری قصایدی در منقبت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم و امامان علیهم السلام سروده است. پس از مرگ مینای تربتی، در سال 1246 ش به پیشنهاد میرزا سعیدخان، نایب التولیه ی آستان قدس رضوی، از طرف ناصرالدین شاه قاجار، به سمت ملک الشعرایی آستان قدس، برگزیده شد. روح یادگیری در نهاد صبوری آنچنان قوی بود که در اواخر عمر، زبان فرانسه را نیز آموخت و در آن موفق شد. خط شکسته اش زیبا بود و نسخ و نستعلیق را به راحتی می نگاشت.
دیوان صبوری دوازده هزار بیت است و در سال 1342 ش به همت فرزند کوچکش، محمد ملک زاده، به چاپ رسید. صبوری از شعرا و سخن دانان بلندپایه قرن 13 و 14 ق است. او سرانجام در سال 1283 ش به علت بیماری وبا در مشهد درگذشت و در صحن عقیق (صحن انقلاب) حرم رضوی به خاک سپرده شد.1
1. سبحه صددانه، امیرمهدی حکیمی، صص 53 و 54
اشعار ملک الشعرای صبوری در سایت شعر حوزه