شیخ محمدکاظم تهرانیان فرزند حاج عبایقلی در سال 1243 ش در گرجستان دیده به جهان گشود. پس از اموختن مقدمات در زادگاهش به فراگیری علوم دینی و ادبی و عربی پرداخت. به همراه خانواده از گرجستان به ایران مهاجرت کرد. در عصر مشروطه از فعالان سیاسی و از همکاران آیتالله میرزا محمد آقا زاده یعنی پسر آخوند خراسانی و گردانندگان اجمن ایالتی در سال های پس از دوره ی مشروطه بود.
تهرانیان به خوش گفتاری و درستکاری معروف بود و در میان مردم احترام و منزلتی ویژه داشت. در محافل و مجامع ادبی و علمی خراسان نیز از جایگاه بالایی برخوردار بود. در ضمن از اعضای انجمن ادبی خراسان به شمار می رفت. شیخ محمد کاظم در شعر و شاعری مهارت و توانایی کاملی داشت و اشعارش بیشتر در یمینه های اجتماعی و اخلاقی و تربیتی بود. اشعار او در مجله ی دبستان و روزنامه های تهران و خراسان به چاپ می رسید. او پدر شیخ احمد بهار و دایی ملک الشعرای بهار بود. شیخ محمدکاظم تهرانیان سرانجام در 1320 ش دیده از جهان فروبست و در مشهدالرضا علیه السلام به خاک سپرده شد.1
1. سبحه ی صددانه، امیرمهدی حکیمی، ص 145
اشعار شیخ محمدکاظم تهرانیان در سایت شعر حوزه