استاد علّامه، مرحوم آیت الله حاج سید محمّدحسین طباطبائی تبریزی در 29 ذیحجّه-ی سال 1321 هجری قمری در تبریز متولّد شد و پس از تحصیلات ابتدائی و به اتمام رساندن دروس مقدّمات و سطوح حوزوی، در سال 1344 هـ.ق برای ادامه ی تحصیل به عراق رفت و در حوزه ی علمیّه ی نجف مشغول به تحصیل شد.
مدّت ده سال علوم فقه، اصول، تفسیر، فلسفه و... را از محضر اساتیدی چون مرحوم آیت الله آقا سید ابوالحسن اصفهانی، آیت الله آقا شیخ محمّدحسین نائینی، آیت الله آقا شیخ محمّدحسین غروی اصفهانی (معروف به کمپانی) و آیت الله آقا سید حسین بادکوبه¬ای فرا گرفت. پس از نیل به اجتهاد در سال 1354 هـ.ق به ایران مراجعت کرد و در تبریز ساکن شد. با گذشت ده سال از سکونت در تبریز تدریس و تألیف در آن شهر، در سال 1365 هـ.ق به قم مهاجرت نمود و مقیم اين شهر شد.
از نخستین سال اقامت در قم به تدریس علوم اسلامی از قبیل فقه، اصول، تفسیر، فلسفه و... اشتغال یافت ولی بعدها به علّت کثرت مشغله فقط به تدریس تفسیر و فلسفه پرداختند و استاد مبرّز و عالی مقام تفسیر و فلسفه ی حوزه ی علمیّه ی قم به شمار می رفتند.
تألیفات و آثار قلمی علّامه بسیار است و به قسمتی از آنها اشاره می شود:
المیزان فی تفسیرالقرآن؛ اصول فلسفه و روش رئالیسم؛ حاشیه ی مکاسب؛ حاشیه بر کفایةالاصول؛ حاشیه بر اسفار ملّاصدرا؛ وحی یا شعور مرموز؛ سنن النّبی؛ رسائل متفرّقه در اصول و معارف و... .
علّامه ی طباطبائی در سال 1402 هـ.ق در شهر قم بدرود حیات گفت و عالم اسلام در سوگ آن بزرگوار عزادار شد. ایشان صرف نظر از مقام شامخ علمی به تمام معنی پرهیزگار، اهل عمل و سرگرم سیر و سلوک بود و شاگردان بسیاری را نیز در این مرحله تربیت کرد و به عالم اسلام تحویل داد. او علاقه ی وافری نسبت به خاندان رسالت و اهل بیت عصمت علیهم السلام داشت و چشم گریان او حاکی از انقلاب درونی و اشتیاق باطنی او بود. شاگردان برجسته ی حوزه ی درسی آن بزرگوار هم اکنون در شمار اساتید طراز اوّل حوزه های علمی به شمار میروند و در مراکز دانشگاهی، پایگاه های معتبری دارند.
نامه ی منظوم زیر از مرحوم ایت¬الله علّامه محمد حسین طباطبائی است که جهت مرحوم حجت الاسلام آقای سید ناصرالدّین آرام ارسال داشته بودند. مرحوم آرام مردی بود عالم، فاضل و نویسنده که در علم انساب و رجال ید طولائی داشت و گه گاه بر حسب تفنّن شعری می سرود و سال ها مسئولیّت اداره ی کتابخانه ی آستانه ی مقدسه ی حضرت معصومه سلام الله علیها را بر عهده داشت. بسیار خوش محضر و خوش قلب بود و تا آخر عمر با تجرّد ساخت و از خود اولادی به یادگار نگذاشت. رحمة الله علیه.1
1. رواق اشراق (تذکره شاعران حوزوی), محمدعلی مجاهدی، جلد سه. صص 1327 و 1328
اشعار سیدمحمدحسین طباطبایی در سایت شعر حوزه