آیتالله حاج آقا سید جلال مدرس یزدی، در سال ۱۲۸۸ ش در خانوادهای روحانی و اهل علم در مشهد دیده به جهان گشود. پدرش، آیتالله میرزا احمد مدرس یزدی، از عالمان و مدرسان بهنام حوزهٔ علميهٔ خراسان بود. او مقدمات و علوم ادب و سطح و خارج فقه و اصول را در محضر عالمان بزرگ حوزهٔ علمیهٔ خراسان، همچون میرزا عبدالجواد ادیب نیشابوری (ادیب اول)، آیتالله میرزا مهدی اصفهانی، آیتالله میرزا احمد مدرس یزدی و دیگران فراگرفت. سپس به تدریس کفایه و مكاسب و تربیت طلاب پرداخت. او همچنین در مسجد گوهرشاد به اقامه نماز جماعت میپرداخت. نماز جماعت او از زبدهترین نماز جماعتها بود که خواص، از اهل علم و دیگران، در آن شرکت میکردند. مدرس یزدی اهل تقوی، مراقبت از نفس، تهجد، و شبزندهداری بود. اهل توسل بود و قرائت زیارت عاشورا را ایستاده در زیر آسمان، ترک نکرد. او به هنر و شعر و ادب فارسی علاقه داشت و در شعر «حسینی» تخلص میکرد. خطی بسیار زیبا داشت و خوشنویسی میکرد.
این عالم فاضل زبان فرانسه نیز میدانست. اهل منبر و وعظ و خطابه هم بود و به تبلیغ دین همت میگماشت. او سرانجام در ۲۳ محرم سال ۱۳۷۹ ق مطابق با ۱۳۳۸ ش چشم از جهان فرو بست و در جوار بارگاه ملکوتی امام رضا علیهالسلام به خاک سپرده شد. 1
1. سبحه صددانه، محمدمهدی حکیمی، ص ۴۵۱
اشعار سیدجلال مدرس یزدی در سایت شعر حوزه